KnightEvil

6

ขอร้องอย่าหลอกให้ฉันรัก!!

“ฮัดชิ้วววว!!~” ฉันจามออกมาอยู่ในห้องนอนคนเดียวหลังจาหเมื่อคืนฉันได้เจอกับสิ่งที่มันไม่ควรจะเจออีกซ้ำ 2 = =” ฉันลุกจากเตียงไปหยิบบีบี ตัวเองก่อนจะโทรหาซินเดีย

[ฮัลโหล ว่าไงจ๊ะ เพื่อนสาว]

“ทำไงดีอ่ะ ซินเดียฉันเป็นหวัดสะแล้วสิ แล้วคิดว่าอีกนานคงจะเป็นไข้ =  =”

[ก็แง้งล่ะสิเธอเล่นนั่งยืนตากฝนอยู่ดาวน์ทาวน์แบบนั้นน่ะ ไม่เป็นก็บ้าล่ะ]

“เห้อๆ แล้วนี่เธอทำอะไรอยู่เนี๊ย”

[อ๋อ ฉันก็นั่งเล่นอยู่ที่ห้องเรื่อยเปื่อยนั้นล่ะ ทำไมหรอ]

“เปล่า แค่อยากชวนไปหอสมุดหน่อยเธอว่างมั๊ย”

[ก็ว่างอยู่นะ ช่วงไหนล่ะ ??]

“ตอนบ่ายน่ะ”

[อ๋อ ฉันว่างอยู่งั้น ค่อยเจอกันตอนบ่ายแล้วกันนะ]

“อืม...โอเค..บาย”

ตี๊ด.....หว้าชวนยัยซินเดียได้สักที เห้อ นึกว่าจะไม่มีใครไปดูเวรห้องสมุดด้วยสะอีก เป็นบรรณารักษ์ก็เหนื่อยแบบนี้ล่ะนะแต่ทำไงได้ล่ะ ถ้าไม่ทำฉันก็ไม่            F น่ะสิ = = อุตส่าห์ทำสถิติ  A+ กิจกรรมมา2ปีซ้อนล่ะจะทำเสียชื่อไม่ได้...ฉันเดินไปที่กระจกโต๊ะเครื่องแป้งก่อนจะส่องดูตาของตัวเอง...อะไรกันตาแดงหมดเลย...จริงสิเมื่อวานกลีบมาเราก็มีแต่ร้องไห้ๆ นี่นะ...เห้อ ไม่คิดๆ!!! ลืมไปให้หมด ฉันไม่อยากคิด!!...ฉันส่ายหัวไล่ความคิดของตัวเองก่อนจะเข้าห้องน้ำอาบน้ำไป...

11:39 PM

ติ๊งน๊อง..~ ๆ   ๆ

เอ๊ะใครมา กดกริ๊งห้องฉันเนี๊ย .ฉันลุกจากเตียงไปเปิดประตูห้อง...

“ได้ยินว่าไม่สบาย เป็นอะไรมากมั๊ยเธอน่ะ หืม” คารอสพูดเสียต่ำก่อนจะมองตาฉันด้วยแววตากดฉันให้พูดความจริงอีกครั้ง..ก่อนจะมาต่ำลงมาที่ทั่วร่างฉันแล้วพูดต่อว่า “เธอจะไปไหน” คารอสพูดพร้อมก้าวเข้ามาให้ห้องโดยที่ฉันยัวไม่อนุญาตเลยแม้แต่คำเดียว..ให้ตายเถอะเสียมารยาทจริง! -*-

“เฮ้ แล้วใครให้นายเข้ามาในห้องฉันไม่ทราบ เฮ้นี่ ตอบอะไรบ้างสิ!!!” คารอสตามคารอสที่เดินไปหยุดอยู่หน้าเตียงของฉันก็ก่อนเขาจะสบถนิดๆว่า

“ผู้หญิงอะไรฟะ ห้องรกสะไม่มีล่ะ”คารอสหันมาหาฉันที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก่อนจะจับหน้าฉันเบาๆแล้วพูดต่อว่า

“แล้วเธอจะตอบฉันได้หรือยังว่าจะแต่งตัวไปไหน”คารอสเอนหน้าเขาลงมาถามฉันก่อนที่ฉันจะดันหน้าเขาออกไปจากใบหน้าและร่างของฉันพร้อมพูดว่า

“โอ๊ย..ทำอะไรของนายน่ะ..ฉันไม่ชอบนะ..”ฉันพยายามห้ามและขัดขืนทุกวิถีทางแต่คารอสก็เริ่มกอดฉันแน่นขึ้นไปอีก...อะไรกันเนี๊ยช่วยด้วยค๊า โดนหนุ่มโรคจิตลวนลามค่า แอร๊ย TwT

“อย่าให้ฉันบังคับเธอให้ตอบ ตอบมาเองดีๆ ไม่งั้น......”คารอสใช้นิ้วมือประทับที่ริมฝีปากฉันก่อนจะพูดต่ออีกว่า

”แบบนี้...คราวนี้บอกฉันได้หรือยังหืม?”...ฉันอ้ำอึ้งอยู่นานสองนานก่อนจะตอบคารอสไปว่า

“ก็..แอ๊กๆ...ฉันจะไปตรวจงานที่หอสมุดน่ะ..แอ๊ก               ๆ”เอาแล้วไงแล้วทำมมันต้องมาไอตอนนี้ด้วยให้ตายเถอะ!...ฉันมองหน้าคารอสแล้วตอบไปพลางไอไปก่อนที่เขาจะปล่อยให้ฉันอยู่ในสภาพเดิมแล้วถามต่อว่า

“เธอมีหน้าที่อะไรทำไมถึงต้องไปที่นั้น”คารอสจ้องฉันด้วยแววตาจะล้วงความจริงจากฉันอีกรอบก่อนที่เขาจะยืนพิงผนังเอกเขนกอยู่ในห้องของฉัน

“แล้วทำไมฉันต้องบอกนายหมดทุกอย่างด้วย แฟนก็ไม่ใช่ เพื่อนสนิทก็ไม่เชิง แล้วอีกอย่างนายถามฉันทำไม”

ฉันสวนคำถามกลับคารอสไปเป็นชุดๆก่อนที่เขาจะลุกออกจากท่านั้นแล้วมาประทับริมฝีปากฉันก่อนจะพูดเบาๆว่า”ถ้าไม่อยากโดนแบบเมื้อกี้อีก บอกฉันมา”....อีตาเจ้าเล่ห์นี่!! ทำอะไรพิเรนๆอีกแล้ว ฉันเสียความสาวเพราะนายหมดแล้วรู้ตัวมั๊ย T^T...ฉันอึ้งไป 2-3 นาทีก่อนจะตอบด้วยเสียงสั่นๆว่า

“กะ..ก็ฉัน..ปะ....ปะ..เป็นบรรณะ...ณารักษ์.ละ...แล้ววันนะ..นี้มันเป็นเวรของ..ฉะ..ฉัน”ฉันตอบคารอสพลางก้มหน้าด้วยใบหน้าที่แดงและร้อนระอุที่ทั้งพิษไข้และพิษรัก..

“งั้นเดี๋ยวฉันจะไปเฝ้าเธอ”คารอสพูดเสียงเรียบก่อนจะพลางเดินหมุนพวงกุญแจเล่นแล้วเดินออกจากห้องไปแต่ก่อนหน้านั้นเขาก็ตะโกนทิ้งท้ายมาว่า “อย่าให้ช้าล่ะ ฉันไม่ชอบรอ ฉันรออยู่ที่ลานจอดรถตามไปด้วย”

ให้ตายเถอะฉันหรืออีตานั้นเป็นบ้ากันแน่นะ โอ๊ยๆๆ คิดไม่ออก แล้วฉันจะชวนซินเดียไปยังไงล่ะเนี๊ย โทรไปบอกก่อนแล้วกันว่าฉันได้เพื่อนบรรณารักษ์ไปแล้ว.....แล้วมันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับชีวิตฉันอีกมั๊ยเนี๊ย

[TALK: คารอส]

“ให้ตายเถอะ ช้าจริงๆยัยบ๊อง”ผมบ่นนิดๆก่อนที่เจสนี่จะวิ่งลงมาจากทางเดินมายังรถของผม

“โหยๆ นายมีแต่ว่าฉันอยู่....แอ๊กๆ...ได้นายจะเร่งกันให้ตายไปเลยหรอไง”เธอหันมาเถียงผมก่อนจะขึ้นรถไป...หึ ดูๆไปยัยนี่ก็น่ารักใช่เล่นเลยนะเนี๊ยนะ เอ้ย เราคิดอะไรอยู่ว่ะ ..

“แล้วนายจะไปเฝ้าฉันมีจุดประสงค์อะไรไม่ทราบ แถมมารับฉันไปส่งอีก”ในระหว่างที่ผมกำลังขับจากัวร์สีเงินสุดรักของผมออกจากหอพักเธอ เธอก็ถามผมประโยคๆหนึ่งขึ้นมา มันทำให้ผมหยุดคิดไปชั่วขนาดก่อนจะตอบไปว่า

“มีคนบอกให้ทำ ฉันแค่ทำตามคำขอของเขาก็แค่นั้น”ผมตอบไปอย่างหน้าไม่อายสุดๆ.ที่จริงไม่มีใครขอให้ผมช่วยหรอกนะแค่ซินเดียเพื่อนของเจสนี่เธอโทรมารายงานผมว่าเจสนี่เธอเป็นหวัดแล้วกำลังจะไปหอสมุดในตอนบ่ายผมก็เลยมาหาเธอนี่ล่ะ -_-“ อ่านะ

“งั้นหรอ.....ก็แล้วไปแล้วทำไมนายต้องวางท่าว่าจะจูบฉันด้วยแล้วนายก็ทำไปแล้วตอนอยู่บนห้องน่ะ!!!”เจสนี่เริ่มแสดงอาการไม่พอใจที่ผมจูบเธอไปเมื่อครู่ตอนเธออยู่บนห้อง..อะไรยัยนี่ชักจะพิลึกมีแต่คนชอบจูบกันทั้งนั้น...

“แล้วไหงนายยังจะ......(ไออ้าอ่อยอันอะ!! > ไอ้บ้าปล่อยฉันนะ!!)”..ผมจอดรถเมื่อถึงไฟสัญญาณจราจรแล้วเธอก็โวยวายไม่หยุดจนผมเริ่มหมั่นไส้..ผมเอื้อมตัวเข้าไปจูบที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ถ้าเธอทำตัวแบบนี้อีก ฉันก็จะทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ...จำไว้ด้วย”ผมขู่เธอก่อนที่จะขับรถต่อไปเรื่อยๆ เจสนี่ดูหน้าแดงๆ เหมือนกับคนที่ทำอะไรไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวยังไงยังงั้นเลยล่ะ อ่านะ...ผมขับรถต่อไปจนถึงที่หอสมุดผมก็เดินลงมาพร้อมกับเจสนี่ตามปกติแต่เพียงใส่แว่นดำเท่านั้นเพื่อไม่ให้ใครจำหน้าผมได้

“แล้วนายจะกลับตอนไหน ?”เจสนี่หันมาถามด้วยแววตาสงสัยอยากรู้จากผมว่าผมจะกลับไปตอนไหน ผมอมยิ้มขำในลำคอก่อนจะพูดออกมาว่า

“ก็เธอกลับตอนไหนฉันก็กลับตอนนั้นสิ ถามอะไรไม่คิดเลยหรอไง ฮึกๆ..”จากนั้นเจสนี่ทำอารมณ์เสียใสผมอย่างแรงก่อนที่เธอจะรีบเดินเข้าไปยิงหอสมุด ผมทำไม่สนใจแล้วเดินตามเธอเข้าไปก่อนเธอจะพูดว่า

“มีนายนี่เหมือนมีโซ่คุมฉันไปทุกที่ทุกทางเลยนะ”เมื่อเธอพูดจบเธอก็ไปทำหน้าที่บรรณารักษ์ที่ดีของเธอต่อ ผมก็ได้แต่อ่านหนังสือในหอสมุดเล่นๆไปๆมาๆรอเธอแต่ดูเธอไม่ค่อยสนใจผมเท่าไหร่หรือเขินอยู่กันแน่

ติ๊ด.....ๆ......ๆ

“ฮัลโหล...”

[พี่คารอสอยู่ไหนคะตอนนี้ โรเอลจะไปหาน่ะค่ะ พอว่างมั๊ย ?]

“พี่ไม่ว่าง....พรุ่งนี้ได้มั๊ย ??”

[อ๋อ โรเอลรู้ล่ะเพราะนางผู้หญิงที่ชื่อ เจสนี่อะไรนั้นใช่มั๊ย!]

“โรเอล เธอพูดอะไรออกมาพี่ทำธุระอยู่ที่หอสมุดนะ!”

[เหรอค่ะ ไหนพี่ลองมองมาที่ประตูทางเข้าสิค่ะ แค่นี้นะ]

...เวรเอ้ย ให้ตายเถอะทำไมต้องมาเจอแบบนี้ว่ะ..ผมลุกจากโต๊ะก่อนจะเดินไปหาโรเอลที่หน้าประตูทางเข้าหอสมุด รู้สึกถึงรังสีอันตรายของยัยโรเอลชอบกลๆ -_-

“ว่าไงโรเอลมีธุระอะไรกับพี่....”ผมเดินหาไปโรเอลใกล้ๆก่อนจะเอ่ยปากถามเธอก่อน เธอไม่ตอบเพียงแค่แสยะยิ้มให้ผมที่มุมปากก่อนจะโชว์รูปจากมือถือให้ผมดู..เอ้ย เป็นไปไม่ได้น่า!!!!

“ทำไมค่ะ พี่ตกใจขนาดนั้นเลยหรอไง ?”เธอพูดเสียงเรียบเพื่อรักษาระดับความสวยของเธอก่อนจะเก็บมือถือแล้วพูดต่ออีกว่า “สงสัยอันนี้พี่จงใจจูบสะล่ะมั่ง ^^”เมื่อโรเอลพูดจบเธอก็เดินเข้าไปข้างในหอสมุดก่อนตะโกนดังๆ

“ใครชื่อ เจสนี่ ออกมาหาฉันหน่อยสิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย!!!!!!”ผมรีบเดินเข้าไปจูงมือเธอแล้วพยายามดึงออกมาแต่เธอก็ไม่ยอมออกพร้อมหันมาตะโกนใส่ว่า “พี่คารอส นังนั้นมันมีดีอะไรนักหนา พี่เธอยอมจูบกับมัน ทั้งๆที่พี่มีฉันอยู่ทั้งคน ทำไมล่ะ อ๋อ โรเอลไม่สวยกว่ามันใช่มั๊ย โรเอลไม่ใจดีแบบมันใช่มั๊ย?!!!!!?”เธอพูดจบแล้วเธอก็ตะโกนโวกเวกอยู่ในนั้นก่อนที่ผมจะกระชากตัวเธอออกมาพร้อมกับพูดว่า

“มีสติหน่อย โรเอล พี่รักเธอ พี่ไม่ได้เห็นใครดีกว่าเธอ เข้าใจมั๊ย!”ในขนาดที่ผมพูดนั้น..สาวร่างบางก็เดินออกมาจากมุมๆหนึ่ง..เจสนี่เธอเดินออกมาตามเสียงเรียกร้องของโรเอล

“เรียกฉันมีธุระอะไรหรือเปล่า โรเอล..”โรเอลมองตาเธอด้วยสายตาอำมหิตโดยไม่ละสายตาสักนิดเดียว...ให้ตายเถ๊อะ มันเกิดเรื่องแบบนี้อีกแล้ว ปวดหัวเว้ย!!!!!

[END TALK: คารอส]

“ฉันมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ สะดวกไปคุยข้างนอกมั๊ย ?”โรเอลจ้องตาฉันอย่างกับจะฆ่าฉันให้ตายแน่ะ...อะไรอีกเนี๊ย ยัยนี่นับวันชักจะทำให้ฉันไม่สบายใจอยู่เรื่อย = =”

“ก็ได้นะ...อ่ะ”ฉันตอบตกลงเธอไปก่อนเธอจะเดินออกไปรอข้างนอกคารอสจับแขนฉันแล้วพูดเบาๆกับฉันว่า

“อย่า....เธอไม่ควรทำแบบนี้”ฉันแกะมือคารอสออกก่อนจะเดินออกจากหอสมุดไปพร้อมพลางพูดว่า

“ไม่เป็นไรน่า ไม่คิดว่ามีอะไรมากมายนิ  ? ^^”เมื่อฉันเดินมาทั่วๆป่าเล็กๆข้างหอสมุดโรเอลเริ่มต้นพูดก่อนว่า

“เธอคิดอะไรกับพี่คารอสมั๊ย ?”เธอถามอย่างเอาจริงเอาจังและจ้องตาฉันก่อนที่ฉันจะตอบเสียงเรียบไปว่า

“ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาสักหน่อย...”ในขนาดที่ฉันกำลังยิ้มแย้มแล้วตอบคำถามเธอไป จู่ๆเธอก็ตะโกนดังลั่นขึ้นมาว่า “โกหก!!!!!!” เมื่อเสียงตะโกนขึ้นเสียงฝ่ามือของเธอตบมาที่ใบหน้าของฉันอย่างแรงจนเสียงมันดังก้องไปทั่ว “อย่ามาแตะต้องพี่คารอสของฉันอีก เธอคิดหรอว่าเรื่องมันจะจบง่ายๆแค่ในผับคืนนั้นคืนเดียว เฮ๊อะ! ฝันไปเถอะ ยังไงสะตราบใดที่เธอติดต่อกับพี่คารอสอีกล่ะ ก็นะ เธอจะไม่ได้โดนแค่ตบ เธอจะโดนมากกว่านั้นจำไว้!!”

โรเอลมองตาฉันก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ร่างของฉันนั่งพิงกับต้นไม้อยู่คนเดียว...ฮึก..ทำไมกัน...ฉันเป็นฝ่ายโดนตลอด ทั่งๆที่ฉันไม่ได้คิดเลยสักนิด...ฉันนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่ในนั้นนานสองนานก่อนที่เสียงของคารอสที่เรียกชื่อฉันจะดังเป็นระยะๆก่อนที่เขาจะมาเจอฉันนั่งอยู่ที่ต้นไม้ต้นนี้.

“เธอเป็นไงบ้าง ยัยนั้นทำอะไรเธอ......เธอร้องไห้”คารอสลูบหัวฉันเบาๆก่อนที่ประสาทของฉันมันจะเริ่มคิดไปไหนต่อไหนมากเกินไป ฉันปัดมือของเขาออกก่อนที่จะลุกขึ้นมาตบหน้าของเขาอย่างแรง

“นายมันบ้า....นายมัน.ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมคนในโลกนี้ที่รู้จักฉันทุกคนล้วนแต่โกหกฉัน ไม่เคยมีใครคิดจะจริงใจกับฉันสักนิดแม้แต่..โรเจอร์ แอ๊กๆ...ไม่มีใครจริงใจ..สักคน...ตั้งแต่วันนี้ไปนายอย่ามายุงกับฉันอีกนะรู้มั๊ย!”

ฉันพูดใส่หน้าคารอสก่อนจะเดินออกมาจากในนั้นแล้วเดินไปทำงานหน้าที่บรรณารักษ์ต่อ.ก่อนที่จะมีอาจารย์มารับช่วงต่อ....ขอร้องล่ะ..หยุดที..อย่าทำให้ฉันรักนายไปมากกว่านี้..คารอส!!